મોરપિચ્છ

થોડા જુદાં જુદાં રંગોનો સુંદર સમન્વય...

Sunday, July 16, 2006

ત્યાં સુધી - ભાનુપ્રસાદ ત્રિવેદી


તરું છું તામ્રપત્રમાં થકાય ત્યાં સુધી
ઠગ્યા કરું મને જ હું ઠગાય ત્યાં સુધી.

નિજી હતી એ જાતરા ને પારકાં ચરણ
ઉધાર માગતો રહ્યો મગાય ત્યાં સુધી.

કરી લીઘી છે સંધિ જાત સાથે ક્યારની
રહું છું ભાગતો સ્વ-થી ભગાય ત્યાં સુધી.

મને ડુબાડવામાં તને ભાન ના કે હું -
તને જ તાગતો રહ્યો તગાય ત્યાં સુધી.

ચળાવવાય એટલા થતા પ્રયત્ન, કે -
ચણાઇને ખડો હવે ડગાય ત્યાં સુધી.

અલ્પક રાતનાં ભર્યાં એવાં ભરણ નભે -
ફરકી નહીં સવાર પણ, જગાય ત્યાં સુધી.

સ્વરો ને વ્યંજનોની ઘોરમાં દટાઇ રહ્યો
હિમે દગોના થીજતો, ધગાય ત્યાં સુધી.

( આ ગઝલનો ભાવાર્થ મને બરાબર ના સમજાયો. તમે મદદ કરશો ? )

2 Comments:

At 11:02 AM, Blogger manvant said...

કાવ્ય અસ્પષ્ટ છે...મદદ થાય તેમ નથી;
જયશ્રીબહેન ! માફ કરશો ?કવિને પૂછવું જ
સલાહકારક ગણાય .

 
At 2:51 AM, Anonymous Hardik said...

મારા મત પ્રમાણે,

અહીં કવિએ કોઈકને પોતાના માની લીધા છે. પણ સામે પક્ષે એ વાત સ્વીકારવા તૈયાર નથી અને સાવ છોડીને પણ જતા નથી! કવિને પણ એ વાતનો અહેસાસ છે, પણ એમનુ મન માનવા તૈયાર નથી અને પોતે પોતાના સ્વપ્નમાં જ રહેવા માંગે છે. ફૂલ રૂપી કવિને એમ કે પોતે પાણી પર તરી રહ્યા છે, પણ એતો ખરેખર તામ્રપત્ર છે અને તામ્રપત્ર પાણીમા તરે છે!

- હાર્દિક

 

Post a Comment

<< Home